Powrót do strony głównej

Jesteś tutaj: ZIOŁA


2010-06-30
czytany: 539 razy
Lawenda lekarska
Lawenda lekarska dość powszechnie uprawiana w krajach europejskich, w tym i w Polsce, jest znaną od stuleci rośliną leczniczą. Pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego. Ziele lawendy charakteryzuje się swoistym przyjemnym zapachem, a w smaku jest gorzkie i szczypiące. Kwitnie od czerwca do września. Kwiatostany ścina się półtora tygodnia po rozwinięciu pierwszych kwiatów. Są one surowcem leczniczym, z którego jest pozyskiwany olejek lawendowy. Głównym składnikiem lawendy jest olejek eteryczny, zawierający do 60 proc. octanu linalolu.



2010-06-30
czytany: 525 razy
Majeranek ogrodowy
Majeranek towarzyszy człowiekowi od niepamiętnych czasów. U nas występuje w uprawie. Właściwości lecznicze ma całe ziele majeranku. Suszone ziele używane jest jako przyprawa.



2010-06-30
czytany: 519 razy
Melisa lekarska
Ta ciepłolubna, pochodząca z rejonu śródziemnomorskiego bylina z rodziny wargowych, charakteryzuje się silnym, przyjemnym zapachem cytrynowym i lekko gorzkawo-korzennym smakiem pochodzącym z olejku eterycznego wydzielanego przez liście z gruczołów zawierających do 0,4 proc. substancji zapachowych. W Polsce jest uprawiana przez pszczelarzy oraz na plantacjach zielarskich. Surowcem leczniczym są górne części łodygi z kwiatami oraz liście, które należy zbierać przed okresem kwitnienia i ponownie w sierpniu. Liście i ziele, które wykorzystywane są także w przemyśle kosmetycznym, należy przechowywać w miejscu chłodnym, suchym i ciemnym. Liście melisy są bogatsze w substancje czynne niż pędy.



2010-06-30
czytany: 483 razy
Poziomka pospolita
Ta roślina z rodziny różowatych (Rosaceae) od niepamiętnych czasów towarzyszy człowiekowi, ale do lecznictwa wprowadziła to ziele Hildegarda w pierwszej połowie XII stulecia. Występuje niemal w całej Europie, w Azji sięga po Bajkał. Do celów leczniczych zbiera się z roślin dzikich rosnących przez cały okres wegetacji zdrowe, zielone liście, można je zrywać z ogonkami. Ten surowiec zielarski należy suszyć w warunkach naturalnych, w cieniu, w miejscu przewiewnym. Owoce, zarówno z roślin dzikich rosnących, jak i uprawnych, wykorzystywane są do celów spożywczych, niekiedy mogą wywołać uczulenie. W liściach poziomki stwierdzono ok. 6 garbników pirokatechinowych, flawonoidy, kwasy organiczne, ślady olejku eterycznego i sole mineralne. W świeżych owocach występują karotenoidy, związki cukrowe, kwasy organiczne, wit. C, antocyjany i sole mineralne.



2010-06-30
czytany: 521 razy
Szałwia lekarska
Szałwia jest półkrzewem z rodziny wargowych (Labiatae). Balsamicznie pachnie, ma specyficzny, korzenny smak, jest cierpka i gorzka. Jest rośliną uprawną. Można ją hodować w ogródkach przydomowych i działkowych. Do celów leczniczych zbiera się w maju, przed kwitnieniem, w pełni wykształcone liście oraz ziele, które jest od nich nieco uboższe w związki czynne. Ponownie w drugiej połowie sierpnia ścina się górne części łodyg ponad pierwszym rozgałęzieniem. Surowce te należy przechowywać w szczelnym opakowaniu w miejscu suchym i chłodnym, z dala od światła. Szałwia ma zastosowanie lecznicze, kulinarne i kosmetyczne. Jako przyprawa ułatwia trawienie, przede wszystkim mięs. Olejek szałwiowy jest stosowany w perfumerii jako utrwalacz. W kosmetyce używany jest do odkażania skór, przeciwdziała zbytniemu przetłuszczaniu i rozszerzaniu porów, wypadaniu włosów i łupieżowi. Dawniej szałwia była używana jako dodatek do wina i piwa. Liście, kwiaty, olejek eteryczny stosowane w nadmiarze mogą być toksyczne dla układu nerwowego. Jest ona dwa razy bardziej toksyczna niż piołun. Dawki ustala lekarz.


1 | 2 |